A co w chrzanowskiej izbie?
Ziemia chrzanowska jest znana z licznych, pięknych budowli związanych z tematyką architektury sakralnej. Jednak nie mniej ciekawie jest jeśli chodzi o zwykłe domostwa. Spójrzmy zatem na ten temat. Zajrzyjmy do chałupy bogatszego chłopa. Taki mógł sobie pozwolić na dom z dwoma izbami. Pierwszą z nich zwano zimową, natomiast drugą – letnią. W tejże zimowej zawsze można było znaleźć wyposażenie, na które składał się piec, szafka pełna garnków, ławki, stoły. W tejże izbie były też łóżka – najczęściej dwa. Jedno dla rodziców, a drugie dla dzieci. To nie wszystko – była tam też duża skrzynia,a w niej miejsce na ubrania rodziców. Nie brakło w tej izbie i półskrzynek pełnych ubrań roboczych, jak i dziecięcych. Przejdźmy teraz do drugiej, letniej izby,. To w niej było miejsce na piec chlebowy, ale nie tylko. Pełniła też w pewnym sensie swoistą funkcję toalety. Była tam szafka z naczyniami, szaflik do mycia, jak również stały stół i ławka do siedzenia. Można też było nierzadko zobaczyć kolejne łóżka i liczne skrzynie na przechowywanie różnych drobiazgów. Obie izby rozdzielała sień. Ciągnęła się ona przez całą szerokość omawianej chałupy. A co w sieni? Najczęściej było miejsce prowadzące na strych. Były też wejścia z dwóch stron, jedne drzwi prowadziły do znajdujących się za domem stajni i spiżarni. A co do samej spiżarni, jeśliby do niej zajrzeć było tam sporo ziarna pod zasiew. Była też mąka, była słonina. Takie izby, domy tych czasów miały w sobie sporo ciekawostek – warto się z tym głębiej zapoznać.
Aktualność wpisu sprawdzono: 03.08.2026.
Cieszę się, że w końcu w artykule poruszono tematykę chrzanowskiej izby – ważnej instytucji dla lokalnej społeczności. Bardzo doceniam dokładne opisanie historii oraz działalności izby, co pozwala lepiej zrozumieć jej znaczenie dla miasta. Jednakże brakuje mi trochę informacji na temat planów rozwoju izby oraz konkretnych działań, które podejmuje w celu promocji kultury i tradycji regionu. Byłoby super, gdyby autorzy artykułu skupili się nie tylko na przeszłości, ale również na teraźniejszości i przyszłości chrzanowskiej izby. Może warto byłoby w kolejnych artykułach poświęcić nieco więcej uwagi na to, jak instytucja ta angażuje mieszkańców i współpracuje z lokalnymi artystami?
Niezalogowani czytelnicy nie mają możliwości dodawania komentarzy.